Ιανουάριος του 2008. Πενηνταδύο χρονών πια και μάλλον η κρίση των πενηντάρηδων με έκανε να ψάχνω, στα βάθη της μνήμης μου, ανθρώπους με τους οποίους πέρασα μια μεγάλη περίοδο της νιότης μου. Ήθελα να τους βρω και μέσα από αυτούς να ξανασυναντηθώ με τα νιάτα μου.
Έτυχε να έχω το τηλέφωνο του κληρούχα μου, του Αποστόλη Πατίκα. Του τηλεφώνησα, και αφού μιλήσαμε για το τώρα, τον ρώτησα αν επικοινωνεί με κάποιον από τους κληρούχες μας.Μου είπε πως κάνει παρέα με τον Χρήστο Τσακνάκη, τον "Δάσκαλο". Ζήτησα το τηλέφωνο του και αμέσως μετά του τηλεφώνησα.
Με θυμήθηκε και τα είπαμε για λίγο για την πορεία της ζωής μας.
-Βρε σύ, του λέω, επικοινωνείς με κανέναν από τα παιδιά του Ναυαρίνου;
-Με τον Κουτρούπη και με τον Ζουμπατόπουλο έχουμε κάποια επαφή, μου λέει.
Μου έδωσε τα τηλέφωνα και επικοινώνησα μαζί τους.
Ο Βασίλης ενθουσιάστηκε! Πάντα έψαχνε κάποιον τρόπο να βρει το πλήρωμα του Ναυαρίνου... Σε λίγες μέρες, περνώντας από τη Θεσσαλονίκη τον συνάντησα. Και να οι φωτογραφίες από τότε και να η επιθυμία του να βρούμε "και τα άλλα παιδιά", συνενοηθήκαμε, επιστρέφοντας εγώ από Γερμανία, όπου πήγαινα για δουλειές, να συναντηθούμε και με τον Σούλη τον Ζουμπατόπουλο. Ήταν 01/02/2008.
Εκεί καταστρώθηκαν τα σχέδια για την πρώτη συνάντηση με Πατίκα, Τσακνάκη, Παλάσογλου, η οποία έλαβε χώρα μια εβδομάδα αργότερα, στις 09/08/08.
Άλλα θυμόταν ο ένας και άλλα ο άλλος.
-Τον Ελευθεριάδη τον θυμάσαι; ...με ρώτησε ο Βασίλης.
Ούτε τον θυμόμουν ούτε μου έλεγε τίποτε το όνομα αυτό...
-Τον ψηλό βρε συ, ήταν "πατέρας" μας, ένας χαρακτηριστικός τύπος, που έλεγε συνέχεια, άαασσσσσσε ρε φίλε, όποτε του ζητούσες να σε βοηθήσει σε κάποια δουλειά!
Και τότε με μιας ήρθε στη μνήμη μου και πάλι ο συγκεκριμένος συνάδελφος! Ήταν ένα χρόνο παλαιότερος από εμάς.
-Τον "μονιμά" τον Βενιέρη τον Αντώνη τον θυμάσαι; μας ρώτησε ο Σούλης...
Ούτε αυτόν τον θυμόμουν...
-Αυτόν, πετάχτηκε ο Βασίλης, που έλεγε με την χαρακτηριστική φωνή: "...βάλε γράαασο γαϊδούρι...."
Και τότε γέμισε και πάλι το κεφάλι μου με αναμνήσεις του καιρού εκείνου!
Τον Γαλιατσάτο, "την ορντινάντσα των αξιωματικών", που με ρώτησε ο Βασίλης, δεν μπόρεσα να τον φέρω στη μνήμη μου.
Ού γαρ μόνον... βλέπετε!
Θυμηθήκαμε και άλλα πολλά και πολλούς από το πλήρωμα του καραβιού, την εποχή εκείνη
-Τον οπλονόμο τον Ρογδάκη και την αυστηρότητά του
-Τον Μπενετάτο τον "μονόχνωτο" (ας τον συγχωρέσει ο Θεός)
-Τον Β' Μηχανικό μας, αυτόν τον ξεχωριστό άνθρωπο, τον Τσιργκώτη τον Κύπριο, αλλά και τον παλαιότερο τον "Ποπάυ".
-Τον υπαξιωματικό τον Βίνερ, τον σημαιοφόρο τον Πανουργιά κ.α.
-Τον πρώτο καπετάνιο μας, τον Καραμήτσιο, που ποτέ δεν δεχόταν τα ρυμουλκά για βοήθεια, και πάντα μας έκανε υπερήφανους με τους ελειγμούς του...
-Τους συναδέλφους μας: Βασίλειο Στάθη και τις κοπάνες του, τον Τσακαλίδη τον Ανδρέα και τις αγριότριχές του, τον Μπονιάτη από την Ρόδο, τον Καζάνα από τη Χίο, τον πηδαλιούχο, ο οποίος, αφού έτρωγε ένα καζάνι φαγητό, έτρωγε και το γιαουρτάκι, γιατί του είπαν πως αδυνατίζει...
Αυτός ο Βασίλης, τέλος πάντων, ακόμα και τον διοικητή που είχαμε στο Κέντρο Εκπαίδευσης "Κανελλόπουλος", θυμόταν.
Περιγράψαμε πρόσωπα και χαρακτήρες συναδέλφων των οποίων τα ονόματα είχαμε ξεχάσει...
Ο Σούλης μας θύμησε τον Χατζηκωσταρά τον Παναγιώτη με τον οποίον μιλήσαμε τηλεφωνικά.
Θυμηθήκαμε και άλλους πολλούς με τους οποίους ευχηθήκαμε να ανταμώσουμε κάποια μέρα και να θυμηθούμε όλοι μαζί τα νιάτα μας..!