Μία ωραία πρωία του 1977 μας ήλθε το μαντάτο «ΠΕΑΚ στην Κρήτη», το ανακοινωθέν έσκασε σαν κεραυνός εν αιθρία, τι γυρεύαμε χειμωνιάτικα στην Κρήτη; ήταν αρχές Δεκέμβρη αν δεν με απατά η μνήμη μου.
ΠΕΑΚ σημαίνει περιορισμένη ακινησία πλοίου όχι λιγότερη των τριών μηνών αφού περιελάμβανε πλήρη ανατούμπωση λεβήτων, δεξαμενισμό αντικατάσταση ελασμάτων κλπ. Η τύχη μου είναι γραμμένη πάλι για Κρήτη μονολόγησα, πριν από έξη-επτά μήνες είχα φύγει από το Πεδίο Βολής Κρήτης, δεν μου άρεσε η στεριά.
Μία μέρα πριν την αναχώρηση μπαρκάρισα μέσω μεταφορικής τη μοτοσικλέτα HONDA CB 360 για να την παραλάβω από Χανιά ώστε να έχουμε όχημα να κινούμαστε, τα μοναδικά οχήματα εφέδρων ήταν το AUTOBIANCI του Στάθη Κατωπόδη και η μηχανή μου. Φύγαμε βράδυ πιθανόν μετά από σκοπούν, στροφές 180 και όλο το τσιμπάγαμε για να φθάσουμε πιο γρήγορα, με το ξημέρωμα είμαστε Σούδα. Πέσαμε δίπλα στα πυρομαχικά και ξεφορτώσαμε 3000 οβίδες (έτσι έλεγαν) από το πρωί μέχρι το απόγευμα υπό την αυστηρή επίβλεψη του ύπαρχου Γιούργα και με την μέθοδο της αλυσίδας, ακολούθως απέναντι στην βάση για εργασίες.
Πρώτη εντολή εκκένωση πλοίου, τον σάκο επώμου και στρατωνισμό στα κτήρια, όλοι οι έφεδροι κελευστές σε έναν θάλαμο. Οι εργασίες ξεκίνησαν κανονικά και φθάσαμε στις γιορτές ήλθε και η Πρωτοχρονιά.
Το πρωί της πρωτοχρονιάς έπεσε η ιδέα στο τραπέζι «ρε μάγκες δεν κάνουμε ρεφενέ ένα γλεντάκι να το διασκεδάσουμε», το μεσημέρι μαζί με έναν κληρούχα πήγαμε στην Κάτω Σούδα στην ταβέρνα του Μανταδάκη και φορτωθήκαμε δύο τσάντες μεζέδες και μία νταμιτζάνα κρασί, κατά την διάρκεια της ετοιμασίας έβρεχε τουλούμια μόλις κόπασε φύγαμε, μια τσάντα στο τιμόνι και τα υπόλοιπα ο συνεπιβάτης, πριν φθάσουμε την πύλη αμέριμνος και γκαζωμένος παρατηρώ μπροστά μια γυαλάδα αλλά η γυαλάδα είχε βάθος, πέσαμε ξαφνικά σε έναν χείμαρρο που κατέβαινε από το βουνό και διέσχιζε κάθετα την άσφαλτο, νόμισα ότι τράκαρα με ντουβάρι χάρις στην τσάντα είχε βαρύνει το τιμόνι και δεν έστριψε, παραλίγο να φύγουν τσάντες και νταμιτζάνα στον αέρα, γίναμε παπάκια φθάσαμε αισίως με τις σακούλες βρεμένες αλλά οι μεζέδες στεγνοί, οι κληρούχες μας περίμεναν με τα πιρούνια στην προθέρμανση και έγινε ένα φαγοπότι που το θυμάμαι ακόμη.
Υψώνω το ποτήρι στην υγεία όλων μας.
ΧΑΝΙΩΤΗΣ ΜΙΧΑΗΛ