Πάντα συγκινούμαι όταν έρχονται στη θύμηση μου τα χρόνια που υπηρέτησα στα Πολεμικά Πλοία.
Ήταν απερίγραπτη για μένα η χαρά και η συγκίνηση τη στιγμή που ψάχνοντας στο διαδίκτυο βρέθηκα μπροστά σε γνώριμα πρόσωπα και αξέχαστες ιστορίες, από τα πρώτα χρόνια της ζωής μου στο Πολεμικό Ναυτικό, μέσα από την ιστοσελίδα του Α/Τ Ναβαρίνου.
Θερμά συγχαρητήρια στους εμπνευστές και δημιουργούς της.
Ονομάζομαι Βασιλάκης Γεώργιος και δεν είχα κλείσει ούτε τα 17 μου χρόνια όταν πάτησα το πόδι μου στο αντιτορπιλικό Ναβαρίνο στις 28 Μαρτίου του 1974 ως Δόκιμος Κελευστής Μηχανικός. Έφυγα με μετάθεση στις 24 Μαΐου του 1976. Ήταν το πρώτο πλοίο που υπηρέτησα και ουσιαστικά μέσα σε αυτό ήρθα σε επαφή με το θαλάσσιο στοιχείο και το μηχανοστάσιο μέσα στο οποίο έζησα για πάρα πολλά χρόνια. Και βέβαια οι άνθρωποι που επάνδρωναν το πλοίο έπαιξαν καταλυτικό ρόλο όχι μόνο στην επαγγελματική μου κατάρτιση και σταδιοδρομία αλλά και στην διαμόρφωση του χαρακτήρα μου. Στο Ναβαρίνο βίωσα το Κυπριακό και την επιστράτευση, καταστάσεις πολύ δύσκολες για όλον τον ελληνικό λαό πόσο μάλλον για ένα παιδί στα 17 του χρόνια.
Θα ήθελα να αναφέρω κάποια ονόματα στρατευσίμων με τους οποίους κάναμε βάρδια στο μηχανοστάσιο και έρχονται τώρα στη μνήμη μου: Αυδίκος Χρυσόστομος (Μαϊκ), Τάπας Κωνσταντίνος, Λαμπίρης, Μιχόπουλος, Βαφειάδης, Πολίτης. Έψαξα και βρήκα το τηλέφωνο του Αυδίκου στη Πρέβεζα. Επικοινώνησα μαζί του και τα είπαμε για λίγο. Καλές γιορτές σε όλους και ευτυχισμένο το 2012.
Μερικές φωτογραφίες από το αρχείο μου