Σταματάει ο άλλος το αυτοκίνητο στη μέση του δρόμου: «Μια στιγμή, να ξεφορτώσω».
Σταματάει μπροστά στο καφέ: «Μια στιγμή, να πάρω έναν καφέ».
Αργεί στο ραντεβού: «Μια στιγμή, έρχομαι».
Περνάει με κόκκινο και, όταν του διαμαρτύρεσαι, σου κάνει νόημα με τα δάχτυλα: «Μια στιγμή!»
Μια στιγμή ο ένας, μια στιγμή ο άλλος. Κι έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, όλοι μαζί δημιουργούμε μια κοινωνία όπου ο καθένας κάνει αυτό που τον βολεύει και όλοι οι υπόλοιποι περιμένουμε.
Περιμένουμε στο φανάρι, περιμένουμε πίσω από το παράνομα παρκαρισμένο αυτοκίνητο, περιμένουμε αυτόν που «θα κάνει μόνο μια στιγμή».
Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι η μία στιγμή. Είναι ότι έχουμε μάθει να μη σεβόμαστε τον χρόνο, τον χώρο και τελικά τα δικαιώματα του άλλου.
Και ίσως το πιο σημαντικό ερώτημα είναι αυτό:
Ποια θα είναι, άραγε, η στιγμή που θα καταλάβουμε ότι πρέπει να αλλάξουμε;
Γιατί αυτή η στιγμή δεν θα έρθει μόνη της. Πρέπει να την αποφασίσουμε εμείς.
Χρήστος Ξηρομερίτης
19/08/2026