Μετά από την αναφορά στο θλιβερό γεγονός του δοκίμου, που σας έστειλα στις 8 Απριλίου 2009 από την Νορβηγία, σας στείλω τώρα την επόμενη παρ’ ολίγο τραγωδία, η οποία είχε ιλαροτραγικό τέλος, πάλι βάρδια με τον Τσίκνα παρέα, και το Α/Τ Θύελλα δίπλα μας σκοπούν.
Τώρα θα μου πείτε τι σχέση έχει το σκοπούν του Θύελλα με την φυλακή μας στο Ναυαρίνο αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο.
Και όμως με τον Παναγιώτη τον Τσίκνα, μαζί στην βάρδια όλα είναι δυνατά, και πώς μας ξέφυγε με τόσες δυνατότητες να βγάζουμε μαλλιά και στους γλόμπους, απορίας άξιον.
Ήταν λοιπόν το Θύελλα σκοπούν και εγώ με τον Τσίκνα αραχτοί και light όπως πάντα ασφάλεια πλοίου στο κέντρο προώσεως διαβάζαμε πάλι Καζανόβα ή Τραστ ή κανένα βιπεράκι, τα βιπεράκια και μάλιστα τα SAS ήταν το σακατιλίκι του μακαρίτη του Γιώργου του Τούσα, που χάθηκε ανατολικά της Ιαπωνίας, το καράβι που ταξίδευε χάθηκε αύτανδρο, δηλ. τους πήρε όλους μαζί του και τους 25 ή και πάρα πάνω, δεν γύρισε κανένας τους πίσω σ΄ αυτούς που τους περίμεναν.
Ήταν πάλι μετά τα μεσάνυχτα - κοίτα να δεις πού μετά τα μεσάνυχτα παρέα μαζί με τα φαντάσματα, όλο κάτι συμβαίνει - όπου και πήραμε πρέφα ότι άρχισε να ψιχαλίζει, με τις δυό τζιμινιέρες ακάλυπτες.
Ως εκ τούτου έπρεπε μιας και καμιά από τις προηγούμενες βάρδιες δεν είχε φιλοτιμηθεί να τις καλύψει - ποιοι μπαγασαρέοι άραγε ρε σεις την κάνανε γαργάρα και αφήσανε την αγγαρεία σε μας, να τους αρχίσω στα φιλιά – να τις καλύψουμε εμείς.
Μου λέει ο Τσίκνας: ρε άρχισε να βρέχει πάνω, πρέπει να σκεπάσουμε τις τζιμινιέρες.
Πάμε λοιπόν επάνω και αρχίζουμε πρώτα από την πλωριά, αριστερά ο Πανάγος και εγώ από δεξιά, φοράμε τον μουσαμά, περνάμε και τα σχοινιά δένουμε, νέτα και κατεβαίνουμε πηγαίνοντας για την αμαρτωλή πρυμναία πρυμιά ε..για δες που το κόλλησα κι 'γώ μετά από το προηγούμενο γεγονός , στην πρυμιά τζιμινιέρα ήθελα να πώ.
Σαλτάρει ο Πανάγος πάλι από αριστερά με πλάτη προς το Θύελλα και γώ καβάλα από δεξιά με πλάτη δεν ξέρω ποιο Α/Τ.
Αρχίσαμε να απλώνουμε τον μουσαμά όταν έπιασε τον Πανάγο το καλλιτεχνικό του μένος, θυμήθηκε φαίνεται τον καιρό που ήταν στην σκάλα του Μιλάνου μαζί με την Μαρία στην Aida του Verdi, τι σκάλα του Μιλάνου τι σκάλα στην πρυμιά του Ναυαρίνου θα μου πείς ,γωνία στο δεκάρικο θα ψάξουμε τώρα, λεπτομέρειες, και άρχισε τα κικιρίκου.. κικιρίκουυυ… κικιρίκουυυυυυυυ.
Καταλαβαίνεται κατά τις 1 τα μεσάνυχτα με άκρα σιωπή μες τον ναύσταθμο και με τον αντίλαλο που έκανε ήταν καλύτερα να βαράγανε τα πεντάρια.
Σκάσε ρε μαλ….α θα μας γαμ……ε, σκάσε ρε μαλ….α εγώ τίποτα αυτός, θαρρείς και το έκανε εξεπίτηδες, του μύριζε ΔΚ το λιγότερο και ‘γώ μαζί παρέα.
Μετά από πολλά κικιρίκου και αφού όλες οι κότες του ναυστάθμου έκαναν έγερση , μπήκανε στην σειρά για να εκτελέσουν τα συζυγικά τους καθήκοντα, να σου και σκάει μύτη εκείνος ο άγιος άνθρωπος, ο κυβερνήτης του Θύελλα από δίπλα.
Εγώ πλέον να κάνω σήμα στον Πανάγο να σταματήσει γιατί φοβόμουνα πια να φωνάξω, αυτός σταματημό να μην έχει, ο άγιος άνθρωπος που είχε ‘’πηδήξει’’ όλα τα παιδάκια στο Θύελλα να κοιτάει δεξιά αριστερά να βρει ποιος μαλ….ς κακάριζε τέτοια ώρα.
Από την μια να γελάς βλέποντας τον άγιο στις 1 τα μεσάνυχτα με την μεγάλη στολή και το καπέλο με τις διπλές κλάρες, ακόμα και στον ύπνο του τα φόραγε, να κοιτάει ζερβά δεξιά με απόγνωση να βρει τον ταραξία που έκανε έγερση σε όλες τις κότες του ναυστάθμου, από την άλλη τον Τσίκνα να σηκώνει τα ντεσιμπέλ όλο και ποιο πολύ, του ερχότανε όλο και ποιο μεγάλη έμπνευση και εγώ από την άλλη, να αφήνω τον μουσαμά και να τραβάω τα μαλλιά μου, για την καμπάνα που θα μας έριχνε.
Με τα πολλά πήρε χαμπάρι από ποιο κοτέτσι ερχόντουσαν τα κακαρίσματα, σηκώνει το κεφάλι με τις κλάρες και μας φωνάζει, ΕΜ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΥΑΡΙΝΟ ΕΙΝΑΙ ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ
ΟΛΑ ΤΑ ΒΛΑΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΥΤΑΛΛΕΙΑ ΕΚΕΙ ΜΕΣΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΕΜΕΝΑ.
Κάνει μεταβολή και πήγε πάλι προς το καρέ τον αξιωματικών χωρίς περεταίρω σχόλια και καταστρεπτικές συνέπειες .
Ο Τσίκνας κατάπιε την γλώσσα του, τον κόκορα, τον μουσαμά, και την τζιμινιέρα, για τον μουσαμά δεν είμαι και τόσο σίγουρος μετά από τόσα χρόνια, εγώ άστα, και χαιρέτατα.
Είναι αυτό που λένε πέρασε ο χάρος μας έριξε τη θωριά του και ξέχασε να μας πάρει, δεν φόραγε τα γυαλιά του φαίνεται.
Φτηνά την γλυτώσαμε.
Στέλνω τα χαιρετίσματά μου σε όλα τα κληρουχάκια, τους παππούδες τους πατεράδες τους γιούς και τους εγγονούς μας.
Θα επανέλθω με νέες ιστορίες από τα κάτεργα του Ναυαριστάν, Ναυαριστάν όπως λέμε μπουζουκιστάν, Ελληνιστάν,Ρουφιάνισταν και όλαν τα εις στάν.
Όπως π.χ τις πονεμένες ιστορίες της πατατιέρας πίσω από την πλωριά τζιμινιέρα, τα τσιμπούσια στα διάφορα σκοπούν, σε ένα μάλιστα έλαβε μέρος και ο Πανουριάς ο Θύμιος στο πρυμνιό κέντρο προώσεως, και δεν πίστευε στα μάτια του ότι περνούσαμε τόσο καλά στα σκοπούν από μάσα, την ψυκτική πριν και μετά τον Μπονιάτη τον Κώστα από την Ρόδο (σορονός) κ.λ.πες ιστορίες της άγριας δύσεως Ελληνιστί far west, όπως αναφέρω και στην προηγούμενη αφήγηση μου.
Θέλω να πιστεύω ότι στην επόμενη συνάντηση μας θα είμαστε πολλά περισσότερα παιδιά και τι παιδιά όλα αμούστακα παλικαράκια ήμαστε.
Άντε ρε σεις πόσα χρόνια θα ζήσουμε ακόμα δεν μας βλέπω τα επόμενα πεντακόσια να την βγάλουμε καθαρή, γι’ αυτό γρηγορείτε και μαζευόσαστε στις συναντήσεις μας , εγώ πάντως πιστεύω να ζήσουμε εκεί γύρω στα 499 χρονάκια αν δεν βαρεθούμε.
Εκ μπενεντίκτους στράτιβους μικρά γαϊδουράκια ας πούμε.
12/08/2010
Θυμάστε τον κυβερνήτη μας τον Καραμήτσο; Τυχαία είδα στο site των αποστράτων, ότι πέθανε, μπορεί και να το ξέρετε γιατί έχει περάσει καιρός, στίς 4-6-09.
Όλοι θα συμφωνείτε ότι ο άνθρωπος είχε ..ταλέντο και το κουμάνταρε καλά το πλοίο.
Όλοι θα φύγουμε μάγκες! Κι ο άτιμος ο χάρος δεν καταλαβαίνει τίποτα!
Ανδρέας Τσακαλίδης
ΠΕΜΠΤΗ, 10 ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ 2009